De roep van de schedel

Kristallen schedels bestaan in diverse maten, gewichten, steensoorten, prijzen ... kortom: ze zijn even gevarieerd als de hoeders zelf.

Maar hoe vinden schedels en hoeders elkaar?

Dat is een goede vraag. Mijn ervaring en die van menig hoeder, is dat de schedel het initiatief neemt. Zodra een mineraal, metaal of zelfs een kunststof gekozen heeft om de vorm van een schedel aan te nemen, wil die zijn hoeder vinden.

Mijn persoonlijke ervaring en mening is dat schedels de steen of de materie waaruit ze willen ontstaan bewust kiezen met een doel.

Ik heb jarenlang met edelstenen en mineralen gewerkt. Het begon met ze eerst gewoonweg te verzamelen. Naarmate ik meer mineralen in mijn collectie kreeg, begon ik de specifieke energie van elk mineraal gewaar te worden.

Zo ben ik me gaan verdiepen in de heilzame werking van edelstenen. Mijn gevoel zegt me dat als je een steen in de vorm van een schedel slijpt, hij een bijzonder bewustzijn krijgt. Dat bewustzijn stelt de steen in staat om te verbinden.

Met wie of wat gaan schedels verbinden?

Met elkaar, met hoeders, met de kosmos ...

Als een schedel roept, zal die zijn hoeder raken. Schedels hebben zo hun methodes om duidelijk te maken dat ze een match zijn.

Ik zal mijn persoonlijke voorbeeld van het begin van mijn hoederschap vertellen. Het was bijna mijn verjaardag. Mijn moeder vroeg me wat ik wilde hebben. Zonder er erg in te hebben, flapte ik het eruit: een kristallen schedel!

Ik begon beelden van de schedel door te krijgen en begon hem te zoeken. Op mijn weg zag ik op een veiling een ander schedeltje. Ik bood en won. Ondertussen had ik mijn bergkristal, meer een melkkwarts gevonden.

Mijn eerste bestelde schedel, die bergkristal, zat een tijdje vast bij de douane. Toen hij aankwam had ik mijn grijze agaat al. Ook een crinoid kwam eerder.

Deze schedels hadden me al wat duidelijk gemaakt. Toen Alderyc er eindelijk was, besefte ik wat een kracht ik in huis had.

Die twee eerdere moesten eerst komen. Anders zou ik nooit met de kracht van Alderyc hebben kunnen werken. Alderyc is ook geen schedel die alleen wil zijn. Die wil in een groep werken.

De waarheid is dat weinig hoeders het bij een schedel houden. Schedels vinden het nu eenmaal fijn om in groep te werken. Daarover ga ik later nog meer vertellen.

Maar onder hoeders zijn de verhalen gekend over hoe creatief schedels niet kunnen zijn om hun hoeders te vinden.

Zo moest er bij mij ooit een hele groep door. Dat wil zeggen dat hun taak er bij mij opzat en dat ze hun volgende hoeder zochten. Die vonden ze snel. Hierdoor kon ik een duurdere schedel die me al een hele tijd riep, laten komen.

Even ter verduidelijking: de prijs van de schedel wordt bepaald door de grote, gewicht, steensoort en carving. Dat heeft niets te maken met zijn kracht. In de loop der jaren zijn er heel wat schedels op mijn pad gekomen. De top is bijvoorbeeld de Braziliaanse carver Leondro, maar een Chineesje van 5 euro kan evengoed zijn rol op jouw pad hebben. Maar dit wordt een blog apart.

Schedels zijn creatief als ze roepen. Ze kon je een geldprijs winnen, of ik heb ooit eens een schedel zelf gewonnen. Roepen ze, dan is er geen ontsnappen aan.

Zo was ik ooit eens op vakantie in het buitenland. Een bevriende hoeder was daar "toevallig" ook. Ik passeerde een winkel met kristallen schedels. Er waren wolvenschedels bij. Het was juist die prijzige lapis lazuli die mij riep.

De hele nacht lag ik ervan wakker. Ik moest terug. De volgende dag lag hij daar stralend op mij te wachten.

Toen ik naar een wolf vroeg, duwde de verkoopster een rozenkwarts wolvin in mijn handen. Ze was prachtig, wilde meteen met mij mee, maar ik voelde niet dat ik haar moest hoeden. De lapis riep mij.

Daar stond ik voor een dilemma. Ik had geen geld voor de twee wolvenschedels. Die rozenkwarts bleef maar als het ware aan mijn handen kleven, terwijl mijn lapis lag te lonken.

Toen kwam de verlossing. Mijn vriendin betrad de winkel. Ik kon de rozenkwarts loslaten. Achteraf bekeken had ze echt een foto van mij moeten hebben genomen met die wolvin.

Ik ging naar huis met mijn lapis lazuli Lupus Dei. Waarom was ik compleet niet verrast dat ik bij een volgende meeting begroet werd door de rozenkwarts wolvin van mijn vriendin?

Blijkbaar was dat een schedel die verloren lag in de winkel. Mijn vriendin en ik keerden allebei terug naar de winkel omdat er een wolf riep. Mijn vriendin zag de hare niet. De rozenkwarts had de verkoopster die ochtend ergens vergeten teruggevonden.

Welja, ze is in België geraakt.

En ik heb ondertussen geleerd dat stoppen in mijn oren niet helpen tegen roepende schedels.

Ik kan verschillende voorbeelden geven van hoe ingenieus ze zijn en daar zal in de komende blogs zeker nog over vertellen.

Veel liefs,

Martine en de schedels